Fietsreis - Bulgarije

Hoe zou jij je voelen wanneer je jouw vlucht mist? Sterker nog, hoe zou jij je voelen wanneer je twee keer jouw vlucht mist? Dit is mij overkomen toen ik naar Bulgarije wou vliegen om mijn fiets naar Polen te fietsen. De eerste keer was ik zelf te laat, de tweede keer kwam de bus naar het vliegveld niet opdagen. Gelukkig is de derde keer scheepsrecht en haalde ik mijn vlucht wel. Het beloofd wat als je van plan ben om twee weken door Oost-Europa te fietsen en je reis begint op zo’n manier. Desondanks was het een goede voorbereiding voor mijn avontuur, want het zou niet de laatste keer zijn dat mij iets dergelijks zou overkomen!

Toen ik van Sofia; Bulgarije, naar Krakow; Polen ging verhuizen, zag ik geen mogelijkheid om mijn fiets mee te nemen. Ik heb hem bij vrienden achtergelaten en hij heeft daar kunnen overwinteren. Echter begint het als Nederlander zijnde na een poosje toch te kriebelen, en ik wou mijn fiets in Krakow hebben! Gewoon de fiets per vliegtuig vervoeren was een optie geweest, maar mijn fiets heeft hoogtevrees dus besloot ik gewoon te gaan fietsen. Ik heb mijn baan opgezegd, en had ruim twee weken de tijd voordat de nieuwe baan begon. Dit bleek net krap aan te zijn, dus moest ik aardig doortrappen.

In Sofia heb ik aardig lopen stressen, omdat alles in een avond en een halfe dag geregeld moest zijn. Omdat ik ergens anders woon, heb ik niet de kans gehad om rustig mijn fiets te voorzien van alle benodigdheden die je bij een lange-afstandsreis nodig heb, dus heb ik alles opgeschreven en ter plekke aangekocht. De fietsenmaker waar ik hem toendertijd heb gekocht is erg professioneel en behulpzaam, dus daar heb ik goed van kunnen profiteren. Een nieuw zadel, achterrekje, fietstassen, en een snelle maar grondige nakijkbeurt verder en ik ben klaar om te vertrekken!

Na mijn vrienden gedag te hebben gezegd, heb ik nog gelunched met een monnik die ik in Thailand ben tegengekomen en die in Sofia op bezoek was bij een gezamelijke vriendin. Deze man weet erg veel van de wereld en heeft me wat goede adviezen meegegeven. Net de steun die ik nodig had na het hectische begin in de drukke hoofdstad van Bulgarije. Daar gaan we dan! Het valt mij altijd op hoe snel de drukte van de stad overgaat in de rust van het platteland, nadat de laatste vrachtwagenchauffeur na me toeterde ben ik een landweggetje ingeslagen en was het totale rust. Dit in sterk contrast met Nederland, waar er eigenlijk altijd wel tekenen van beschaving te vinden zijn en je overal wel mensen tegenkomt. Ik was dus in no-time in de prachtige Bulgaarse natuur en moest meteen aardig klimmen. Het stikt er van de witte vlinders langs de weg, ik heb er in mijn leven echt nog nooit zoveel bij elkaar gezien. Mooi gezicht.

Langs de weg stond een oud vrouwtje haar schapen te hoeden, en ik stopte even om een foto te maken. Ze kwam meteen na me toe lopen en begon een heel verhaal te vertellen. Gelukkig kan ik een beetje Bulgaars en ik heb begrepen dat ze me rode appels wou aanbieden. Ook liet ze me weten dat ik meer kleren aan moest doen omdat er donkere wolken aankwamen. Omdat ik geleerd heb altijd naar oude vrouwtjes te luisteren, heb ik maar mijn jas aangedaan. Natuurlijk ben ik die eerste dag meteen de verkeerde kant opgefietst, dus kon ik na gedag gezegd te hebben tegen mevrouw ook snel weer hallo zeggen. Boft zij even.

Toen ik aankwam bij mijn gastheer, Emil, die ik via een website voor fietsers heb gevonden, bood hij mij een douche aan. Die douche bestond uit twee flessen warm water, weer eens wat anders. Ik heb heerlijk gegeten en hij heeft een heel stuk van de route voor me uitgestippeld, waar ik erg van heb geprofiteerd! De volgende ochtend ben ik weer op pad gegaan, en wat een natuurgeweld! Kleine dorpjes, rivieren, bruggen, groene heuvels, echt prachtig. Je kunt je soms echt niet voorstellen hoe mooi de wereld is. Je moet er wel wat voor over hebben, want heuvels betekend klimmen, en dat heb ik ook veel gedaan. Ook moest ik een stuk over een drukke autoweg, waar ik een gloeiende hekel aan heb. Na 10 km over die weg gefietst te hebben kwam ik in de eerste stad na Sofia aan, waar een grote stuwdam is gebouwd bij een aangrenzend meer. Er zaten een paar jongens bier te drinken in een watertoren naast het meer, en wederom had ik een prachtig uitzicht!

Ik was van plan te gaan kamperen op een berg die erg bekend is in Bulgarije vanwege de fenomenale natuur. Omdat ik nog niet genoeg fenomenale natuur had gezien, leek het mij een goed plan om daar mijn kamp op te slaan. Natuurlijk vergat ik daarbij dat bergen meestal niet vlak zijn, dus moest ik weer stevig trappen. Ik was echt helemaal kapot toen ik eindelijk boven kwam, en werd daar begroet door een blaffende hond die op me af kwam rennen. Gelukkig had Emil me de vorige dag uitgelegd hoe om te gaan met minder vriendelijke honden, en heb ik zijn tactiek toegepast. Ik stapte van de fiets af, zorgde ervoor dat de fiets tussen mij en de hond instond, en trok aan het stuur zodat de fiets op een stijgerend paard leek. Tegelijk roepte ik terug naar de hond, en die schrok  flink van het schouwspel. Hij keek nog even verdwaald in het rond en liep toen terug naar waar die vandaan kwam. Mijn eerste overwinning!

Mijn eerste nacht kamperen ging me goed af, natuurlijk stikte het er van de insecten, kleine en grote, maar ik wist mijn tent goed af te sluiten en heb er s’nachts geen last van gehad. Na van het prachtige uitzicht genoten te hebben, ben ik naar het dorp gefietst om wat te eten te halen. Ik vroeg aan de verkoper in mijn beste Bulgaars om een ontbijt, en hij gaf aan dat ik kon gaan zitten. Na een half uur gezeten te hebben had ik nog niets, en ik kreeg het gevoel dat ik niet welkom was of simpelweg genegeerd werd. Ik heb toen ergens anders eten gehaald, en toen ik later weer langs de tent fietste besloot ik daar om de weg te vragen om te zien of ze hier echt zo onaardig zijn. Dat bleek niet het geval te zijn want de mensen waren erg behulpzaam. Misschien had die jongen gewoon een hekel aan toeristen.

Ik heb een heel eind gefietst in het grensgebied tussen Bulgarije en Servie, waar echt bijna niemand woont. Een heel apart gevoel om in je eentje in zo’n uitgestrekt landschap te fietsen. Af en toe kwam ik door een dorpje waar her en der nog een verdwaalde zigeuner rondliep, die ik dan de weg vroeg. Telkens Google Maps erbij halen is vreselijk irritant, en ik geef nog altijd de voorkeur om gewoon mensen te raadplegen. Iedereen in deze omgeving is erg behulpzaam, en het leek me dat de mensen  het ook niet erg vinden om een keer iemand anders te spreken dan hun gebruikelijke buren. Buiten de dorpen waren er nog mensen, nog auto’s. Het enige teken van leven, naast de ontelbare vlinders en kleine kikkers op de weg, was de grenswacht in grote jeeps, waarschijnlijk om passerende vluchtelingen tegen te houden.

Ik had me weer misgerekend in de afstand die ik moest fietsen, en om half elf s’avond was ik nog steeds niet aagekomen op de plek die ik in gedachten had. Emil had me verteld over een dorpje naast de Donau, vlakbij de grens, waar hij wel eens gekampeerd had. Maar het was al donker en het zou moeilijk worden om een goede plek uit te zoeken en dan ook nog de tent op te zetten. Toen ik bijna op de plek van bestemming was, stopte ik even langs de weg om mijn trui aan te doen, aangezien het afkoelde. Ik deed mijn trui aan, keek op, en wonder boven wonder, ik kijk daar recht tegen een bord op waarop staat: ‘Camping, Guest House, Telefoonnummer’. Ik bellen en ja hoor, iemand neemt op en hij heeft nog een kamer vrij. We spreken af in het centrum, en hij leidt mij naar zijn gasthuis, waar ik voor 15 euro een overnachting kon boeken, met warm bed en warme douche. ‘s Morgens nog een kopje koffie met hem gedronken en daar gaan we weer!

Op dit soort momenten ben ik er echt heilig van overtuigd dat wanneer je de stap neemt in het diepe, en je gelooft in jezelf en de wereld om je heen,  er altijd een uitkomst wordt aangeboden wanneer je het even moeilijk hebt. Dus twijfel niet teveel en ga ervoor!